35 yaşında evi arabası olmayan erkek

eskiden kişisel bir eksiklik gibi anlatılan bir tabloydu, bugün ise yaygın bir gerçeklik. düzenli çalışmış, vergisini ödemiş, hayatın gereğini yerine getirmiş ama bir ev sahibi olmayı hâlâ uzak bir ihtimal olarak gören bir profil.

mesele bireysel çaba değil. gelirlerin eridiği, alım gücünün sürekli düştüğü bir ortamda, orta gelirli birinin birikim yapması neredeyse imkânsız hale geldi. barınma ve ulaşım artık hedef değil, hayal. bu durum, ülkenin uzun süredir sağlıklı şekilde yönetilememesinin doğal sonucu.

35 yaşındaki bu erkek bir istisna değil; sistemin ürettiği yaygın bir tablo. birey değişmedi, şartlar ağırlaştı.

meseleyi sadece bireysel başarı hikâyesine bağlamak kolay ama eksik. aynı yaşta evi, arabası olanlar elbette var; fakat çoğu zaman tablo dışarıdan göründüğü gibi değil. aile desteği, miras, döviz geliri ya da doğru zamanda doğru yerde olma gibi faktörler devrede.

bu yüzden iki farklı hayatı karşılaştırırken tek ölçüt çalışkanlık olmuyor. şartlar herkes için eşit değil. bugün sahip olanla olmayan arasındaki fark, çoğu zaman karakter ya da emek değil; zamanlama ve imkan. asıl tartışılması gereken de bu uçurumun neden bu kadar büyüdüğü.