yürüyen hayalet

korku edebiyatında ve sinemada sıkça kullanılan bir figür olarak, bedensiz bir ruhun mekânlar arasında dolaşması fikrine dayanır. genellikle eski yapılar, savaş alanları, hastaneler veya kişisel bir trajedinin yaşandığı yerlerle ilişkilendirilir. anlatılarda bu tür varlıklar, huzur bulamamış, yarım kalmış bir işi olan ya da ani bir olay sonucu hayatını kaybetmiş kişilerle özdeşleştirilir. kültürden kültüre değişen yorumlarla bazen uyarıcı, bazen sadece varlığı hissedilen bir gölge olarak tasvir edilir. modern popüler kültürde ise filmler, diziler ve oyunlar aracılığıyla daha görsel ve dramatik bir biçimde sunulur. psikolojik açıdan bakıldığında, bilinmeyene duyulan korkunun, yas sürecinin veya travmatik anıların sembolik bir dışavurumu olarak da değerlendirilebilir. bu nedenle hem folklorik hem de psikolojik açıdan ilgi çekici bir kavramdır.