les triplettes de belleville

fransız animasyon sinemasının kendine özgü ve deneysel örneklerinden biri olarak anılan bu film, neredeyse diyalogsuz yapısıyla görsel anlatımın gücünü öne çıkarıyor. karakter tasarımlarındaki abartılı çizgiler, karikatürize yüz hatları ve kasıtlı biçimde “çirkinleştirilmiş” bedenler, klasik güzellik anlayışını tersyüz ederken, hikâyenin melankolik ve absürt tonuna da uyum sağlıyor. müzik kullanımı, özellikle caz ve eski şanson tınılarıyla, filmin atmosferini belirleyen en önemli unsurlardan biri. anlatı, basit görünen bir kaçırılma ve arayış öyküsünü, yalnızlık, takıntı, yaşlılık ve aidiyet gibi temalarla zenginleştiriyor. amelie’deki neşeli ve masalsı havayı sevenler için benzer bir fransız tuhaflığı sunsa da, bu film daha karanlık, daha grotesk ve yer yer rahatsız edici bir mizah anlayışına sahip. ana akım animasyonlardan farklı, özgün bir deneyim arayanların ilgisini çeken, festival ruhu taşıyan bir yapım olarak konumlanıyor.